Hver verður nr. 7000?

Daglegt líf núna, vakna, lesa, borða, lesa, borða, sofa ....mjög spennandi.
Reyndar eru Regína og Bjössi í heimsókn hjá mér núna og það er mjög huggó að hafa smá félagsskap. Ætlum að sjálfsögðu að horfa á Júróvisjón í kvöld og allir Íslendingar í Danmörku að kjósa Silvíu Nótt!!! Er að fara á fótboltaæfingu á eftir og ætla að reyna að fá allar píurnar í liðinu til að kjósa hana líka ;)
Ég er að gera verkefni um Fjölskyldustrúktúr í Mið-Austurlöndum og var meðal annars að lesa grein eftir Omar kennarann minn sem flúði hingað frá Írak fyrir 25 árum síðan og hann er að lýsa því hvernig það er að vera flóttamaður í Danmörku og hvaða erfiðleikar standa frammi fyrir þeim í byrjun, þetta gæti verið svoldið bjagað en vona að þið skiljið þetta:

"Óöryggi er lykilorðið ef maður ætlar að skilja flóttafólk. Flóttamannsins innra, fortíðin hans og danska menningin, mætast og skapa annan heim í hans nýja samfélagi.
Sumt af því og það sem húsnæðissamtökin vita er að nokkrir (íraskir) flóttamenn kjósa að búa í íbúð í stað húss. Félagsráðgjafarnir sem heimsækja flóttafólkið skilja ekki af hverju íbúðin sé skipulögð þannig að öll fjölskyldan býr í einu herbergi.
Þetta var líka tilfellið með mína fjölskyldu þegar við vorum nýflutt hingað. Við sváfum öll í sama herberginu sem við höfðum aldrei gert í Írak. Hræðslan, hluti af henni við írösku leyniþjónustuna og hluti af henni við danska “racista”, skapaði alls konar fantasíur og ímyndanir sem byrjuðu að stjórna lífi okkar. Húsið samastóð af 13 stórum gluggum. Aðaldyrnar og svaladyrnar voru líka úr gleri. Þetta var hræðilegt. Það væri svo auðvelt að brjótast inn í húsið meðan við svæfum.
Síminn hékk bak við aðaldyrnar og við ímynduðum okkur að það fyrsta sem innbrotsþjófurinn myndi gera væri sjálfsagt að henda honum niður. Því keypti ég annan síma og tengdi hann inn í svefnherbergið okkar. Samt sem áður gat konan mín ekki sofið þegar börnin okkar sváfu í sitt hvoru herberginu. Tilhugsunin um að einhver myndi brjótast inn og nema eitt af börnunum okkar á brott var hræðileg og byrjaði að þjá hana. Ég gat ekkert hjálpað henni þar sem ég hafði ímyndað mér nákvæmlega það sama og var alveg jafn hræddur. Við breyttum því fyrirkomulaginu þannig að við sváfum öll í sama herberginu.
Eitt kvöldið þegar við sátum og horfðum á sjónvarpið æpti konan mín upp yfir sig “Það er einhver úti í garðinum. Ég sá skugga við dyrnar!” Án þess að hugsa eina sekúndu hljóp ég í eldhúsið og náði í stóran hníf og hljóp tilbaka að svaladyrunum. Ég opnaði dyrnar og stóð þarna stjarfur og tilbúinn til atlögu. Ég hlustaði og heyrði ekkert hljóð. Ég sótti vasaljós og fór út í garð. Hann hafði kannski komið sprengju fyrir í garðinum. Ég leitaði í hvern krók og kima í bakgarðinum á meðan konan mín og börn stóðu í kuldanum vaktandi dyrnar.
Það var engin sprengja. Við vorum nú öll á vakt fyrir hverju einasta litla hljóði frá bakgarðinum og að sjálfsögðu lá stóri hnífurinn við svaladyrnar.
Daginn eftir bankaði maður uppá hjá okkur. Hann kynnti sig sem nágranna okkar og baðst afsökunar að kvöldið áður hefði hann verið svo fullur að hann hafði ekki ratað heim til sín og þess vegna óvart villst inn í garðinn okkar. "

Þetta voru fyrstu kynni þeirra af danskri menningu :)

Dagskrá helgarinnar:
Laugardagur, leikur á móti AIA og afmælispartý hjá Lisu um kvöldið og vonandi ef Silvía kemst áfram næ ég að sjá keppnina og inná milli að reyna að læra svo ég komist til Köben í næstu viku til að hitta Bergu og Valdísi.

Góða helgi og Ragnar og Óliver elsku litlu sætustu frændur mínir til hamingju með daginn í dag!! :*